با نگاهی عاشقانه !

گشته ام مست نگاهش

وآن دو چشم همچو ماهش

   آمده باز از سر شب

                  بر لبم بنهاده آن لب

                                   با نگاهی عاشقانه

                                             با حضوری جاودانه

  شمع رخسارش فروزان

             بالهایم خشک و لرزان

                  در شبی اینگونه خاموش

                         یاد عشقم  شد فراموش

بالهایم را گشودم

             خلوتش را هم ربودم

                    دست در دست لطیفش

                                  تا ابد من زنده بودم

کاش من عاشق نبودم

              یا که در دم مرده بودم

                       یا در این خواب دل انگیز

                                  لحظه ای بیدار بودم...  

                                                 شیدا

پدرت با تو سخن میگوید! شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را بفریبد آن شب است که این ریسمان نا استوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.

روزی که چهره یک اشراف زاده بی بند و بار تو را فریب دهد آن زمان بند بازی ناشی خواهی بود بند بازان ناشی همیشه سقوط میکنند.

از این رو دل به زر و زیور مبند بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه ما میدرخشد.

اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی با او یکدل باش و به راستی او را دوست بدار.

دخترم!

هیچکس و هیچ چیز را در این جهان نمیتوان یافت که شایسته آن باشد که دختری حتی ناخن خود را به خاطر آن عریان کند.

برهنگی بیماری عصر ماست. به گمان من تو باید مال کسی باشی که روحش را برای تو عریان کرده است.

جرالدین دخترم!

با این پیام نامه خود را پایان میبخشم:

انسان باش زیرا که گرسنه بودن و در فقر مردن بسیار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است.

به اونجائی که عاشق توش زیاد

به اونجائی که رنگ آرزوها

به رنگ آسمونه خیلی شاد

کنار رود پر آب و خروشان

به اونجائی که دشتاش سبزه داده

به اونجائی که خورشید میدرخشه

همونجائی که نرگس غنچه داده

میون جنگلی سر سبز و وحشی

همونجا که تمشکاش میوه داده

کنار ساحلی آرام و دلچسب

همون دریا که ماهی توش زیاده

غروب رو پای اون ساحل بمونیم

که گوئی عشق را این لحظه زاده

بگیم اونجا به هم عاشق ترینم

به عشق پاکمون حق جلوه داده

                         شیدا  بهار۱۳۸۷

تقدیم به دوست عزیز و مهربانم خواهر گرامی سرکار خانم شقایق بیات...

                                             مینای مهتاب

    گفتم بریزم خون خود بر گام هایت

    گفتی ز اشکت من غزلخوان گردم امشب

    گفتم غزل نه! غم، همان غم نامه هایت

    گفتی پریشانم بیا یک لحظه برگرد

    وانگه سخن کوتاه شد چون نامه هایت

    چشمت به چشمم دوختی و دیگرت هیچ!

     قند آب شد در دلم ز آن چشم هایت

     اینجا بدون اشک ما جائی نداریم

      ای دیده رودی کن روان با اشک هایت

      دیگر ز غم یا عشق گفتن کار سختیست

      وقتی که دستم گرم شد در دست هایت...

                                          شیدا

مادر ای زادگه مهر و وفا

مادر ای جای تو در عرش خدا

مادر ای مهر تو در سینه ما

مادر ای هم نفس گریه وتب

مادر ای سوخته در ظلمت شب

مادر ای یاور تو دخت نبی

مادر ای سرور تو دخت علی

مادر ای سرور ما در دو جهان

مادر ای جای تو در باغ جنان

زان سبب جان به فدای تو کنیم

که بود زیر دو پای تو نعیم

حال شیداست که خواهد به دعا

از برای تو سلامت زخدا

                               شیدا

                                      ۱۳۷۶

خواستم بگم جانم فدای تو مادرم.

دیدم بسی عزیز تر زجانی برای من!

"جان من از جان گذشتن کار مشتاقان بود

          لیک چون جانم توئی بر من نه این آسان بود

جان من جانا توئی من نگذرم از جان خویش

          گرچه اول شرط اندر عشق ترک جان بود"

مادر روزت که تمام روزهای زیبای خداست مبارک باد...!

آشنا ترین واژه این عصر!!!

       بخوان شعرهایم را بخوان،

                    بمان اشکهایم را بمان...!

دیگر برای تو اشک نمیریزم،

          دیگر برای رسیدن به تو پیر نمیشوم...!

اشکم برای آن زنی است!

                                   که!

در غفلت یا آگاهی!

                    مردی هرزه را میستاید!!!

اشکم برای آن مردی است!

                                    که!

                    از سحر تا شامگاهان به عشق،

                                 زن بد کاره اش کار میکند!!!

اشکم برای فرزندانیست!

                                    که!

                   از پستی پدر و مادر بی خبرند

آری اشکم برای تونیست...

        دیشب، هرزه ای را دیدم!

                    صحبت از وفای همسرش میکرد!!!

این روزها...؟!

       آن روزها...؟!

آری تا بوده همین بوده...!

                       آیا همین گونه؟!

خیانت!

آشنا ترین واژه این عصر است

               و ما به مدرنیته فکر میکنیم...!

                      و ما به شکافتن هسته اتم می اندیشیم...!

خیانت حاصل چیست؟

              برایم تفسیر کنید؟!

دنیا رو به خشک سالیست!

                    اشکهایم رو به پایان است!

  چه گریم؟!

              آری به چشم!

                    خون خواهم گریید!

چرا که؟!

         خیانت!

    آشنا ترین واژه این عصر است...

                                    شیدا  ۲۷/۳/۱۳۸۷

سرودم از تو

نوشتم از تو

وتمام گلدانهای یاس ایوان را !

                  به عشق تو سیر آب کردم...!

و تمام دلتنگیهایم را

                   کنار عکس تو  قاب کردم...!

و از سکوت مبهم و چشمت

                    شنیدم آنکه تو گفتی!

                                   رقیب را...!

                                       برای با تو نشستن !

                                          به خواب؟

                                                      نه! 

                                                      ولی جواب کردم... 

بمان همیشه کنارم

                     که خون ز دیده ببارم

                                  اگر دمی تو نباشی...

                                             نمانده صبر و قرارم

ببین چگونه نوشتم

                ز هر دری سخنی را

                            تهیست قالب شعرم

                                       چه قالبی؟! چه نوشتم؟!

اگر تو رفتی و رفتی

           همی بمیرم و میرم

                         زشعر بی در و پیکر

                                    نشانه تو بگیرم

به روز بی قراری و مستی

               نشان ز ساغر و می گو

                         که من نشان دل سنگ

                                     ز بی نشانه نگیرم

ببین چگونه نوشتم

                ز هر دری سخنی را

                            تهیست قالب شعرم

                                       چه قالبی؟! چه نوشتم؟!

بیا بمان به کنارم

                  منم ز فصل بهارم

                               بیا به خاطر مجنون

                                          بیا که دل به تو دارم...

                                           بی وزن و قافیه

                                                 دل گفته بافیه

                                                              شیدا

ميدانم که انتظار روز ميلادم را

                                            شيدا

من امروز عاشقی گم کرده راهم

خیالم را در آغوشت رها کن

غریبی بی کسم بی سر پناهم

بزار لختی بیارامم تو چشمات

تا برگرد بیاد عمر تباهم

بیا امروز را مهمون من باش

بدون تو همیشه رو سیاهم

با هم میریم بالا تا اوج  خورشید

که هر گز شب نشه روزی که با هم...

شروع شد هر چی بود از دیشب انگار

که میگفتی برات کمتر ز کاهم

نزار عمری به دنبالت بگردم

بیا حس کن  تو عشقو تو نگاهم

                                  شیدا

بی قرارم!

       بی قرار و سخت دل تنگ!

                 یار جوابم کرده!

                         غرق عذابم کرده

با تب و تاب عشق لحظات بر من نمی گذرند

هیچ کس یارای نفس کشیدنش نیست!

                              در این هوای چسبناک!

                                                 در این اطاق نمناک!

از زمان بیرون افتاده ام!

               بی مکان چرخ میزنم!

                           و باز بر سر جای خود در همان لحظه ام!

عقربه ساعت هم لذت مرگ را چشید!

                                       در جای خود ایستاد!

چرا وقتی یار نیست،

                  من هنوز نفس میکشم؟!

نه نمی خواهم بودن را ،

                             ماندن را نمی خواهم!

یا با او می مانم

                      یا از او می میرم

افق برایم وسعتی ندارد!

                 دنیا برایم همین اطاق کوچک است!!!

احساسم را به بازی گرفت!

                           آرزوهایم را کشت!

                                            دلم را لگد کوب کرد!

ولی نفهمید !!!

                   ولی ندانست!!!

شک ندارم!

              دوستش دارم!

حتی هنوز که هیچ برایم نگذاشت!

                    حتی هنوز که بانگ رفتن سر داد!

                                              حتی هنوز که نیست!

حتی هنوز که رفت!

                  حتی هنوز که دوباره تنها گشتم!

                              آری حتی هنوز من او را عاشقم !

                              حتی  هنوز  من  او  را  دیوانه ام!

او می دانست که دوستش دارم!!!

                                       حتی هنوز ..........

                                                                                شیدا  ۱۳۸۴

     خودت را گم کردی!

وچه بی نیازانه گذشتی، 

    از کنار گلدان یاسی که تمام بودنم را ثابت می نمود!

تو خود باور تمام شگفتیها بودی

                         و اکنون باور نداری، مرا!

من که عمریست در تب و تاب لحظاتم

      ودر تفکری که شاید

                       باید،

                            بداند

                                  تا

                                   بماند!

     چرا هیچ کس برایش ترسیم نمیکند،

                                   وسعت تنهائیم را؟!

در کوچه باغ نه

           در همین کوچه های شلوغ شهر هم هنوز،!

                              بوی یاس می آید...!

    اما تو تصمیم نداری که ببوئی

                     عادت کرده ای بوئیدن عطر مبحوس در قفس را...!

  و شاید همین است دلیل دیده نشدنم!

 بیا من هنوز هم بوی یاس میدهم

          تا زمانی که به آمدنت امید هست

                                   بوی یاس خواهم داد

                                                               بیا...!!!

                                                        شیدا

             پیش از اینها او بود،

                  پیش از اینها دل بود،

پیش از اینها مرگ احساس را نمی فهمیدم!

        پیش از اینها از نگاهی من نمی رنجیدم!

آه از این تنهائی

             آه از این خلوت یخ بسته شور

آه از این روزنه های بی نور!

 همه جا تاریک است

  همه کس دشنه به دست

 شد محبت قصه و افسانه

    می دهد باغچه هم بوی نمور خانه!

پس بهارانم کو؟!

    جمع یارانم کو؟!

 آینه، عکس مرا پیر مکن!!!

   این دل تنگ مرا بند تقدیر مکن،

  باده اینجا تنهاست،

     جام هم بی معناست.

  سالها میگذرد و نپرسید کسی دیگر که!

  خانه دوست کجاست؟!

    یا خود دوست کجاست؟!

  دوست را باید یافت،

     خانه اش هر جا هست،

همه سر گردانند،

   هیچ کس نیست پی کاشانه!!!

روزگاری گفتم،

              مینویسم از عشق

    تا قلم راه به غم نامه این دل دارد!

     می نوشتم آری

          مینوشتم بسیار

قلمم را بشکست

               راه را بر دل بست!!!

                                        شیدا

میخوام ببینمت چشمام چه تاره

داره بارون شادیتو میباره

برام امروز یه روز بی نظیره

آخه دلتنگیهام تو شب اسیره

باید جشنی بگیرم مقدمت رو

تو هم ساتن کنی پیراهنت رو

باید تا شب عروسیمون به پا شه

مبادا تو بری از هم بپاشه!

نرو پیشم بمون عمرم تباه

نباشی نازنین روزم سیاه

اگر چه مفلسم پولی ندارم

ولی قلبم رو تو دستات میزارم

                             شیدا

 عابر پس کوچه های دل تنگیم.

 اشک را ترجمه ای دارم.

 درد  را  تــرجمه ای دارم.

 شکست را تـرجمه ای دارم.

 مرگ را ترجـمه ای دارم.

 سوگ را ترجمه ای دارم

 و عشق را تجربه ای...!

         آری تجربه ام از ترجمه هایم دردناک تر است...!!!

                                               شیدا

پس از  عمری گذر در قوم انسان

دل من شد اسیر عشق جانان

بهار عشق من آمد به پائیز

خزان شد روزگارم در بهاران

دلم گرم وجود یار گردید

پس از چندی رهایم کرد آسان

همیشه این دل غم دیده زار

اسیر ماتم است و درد هجران

جوانی دیگر از دوران ما رفت

هنوز این دل غریب است و پریشان

مرا در حال خود با غم رها کرد

به بی مهری او آوردم ایمان

وفا در قوم یاران بس عجیب است

چه چاره  درد ما را نیست درمان

چو شیدا هرکه شدبا غم هم آغوش

گذارد سر به صحرا و بیابان

                                      شیدا

خونه عشقمونو  خدا بسازه

دل من منتظر و پر از نیازه

تو چشات یه عالمه حرفای خوبه

تو دلم یه عالمه حرفای تازه

یادته اون روزا که دلم چه خوش بود؟

حالا اون دل پر از سوز و  گدازه

من میخوام حسرت و از چشات بگیرم

این که گریه نداره یه جور نیازه

میتونی رو خون من حساب  کنی، آی!

منم اون که جونشو برات می بازه

خونه عشقمونو خدا بسازه

واسه  هر نفس حضور تو نیازه

                                  شیدا

تو را میبویم و سیری ندارم

      اگر لب بر لبت ای جان گذارم

تو را می بویم واز موی لختت

      سرم را لحظه ای هم بر ندارم

تو را میبویم و  زآن چشم شبگون

      به یادم خاطراطی میسپارم

تو را میبویم و زآن خنجر ابرو

      به لب تحسین از این خلقت بر آرم

تو را میبویم و مست از نگاهت

      که گوئی ساغری نرمینه دارم

تو را میبویم و از فرط شادی

      سر از این خواب خوش من بر ندارم

                                          شیدا ۱۳۸۰

درود یا سلام یا هرچه را که شما می پسندید!

ارادتمند تمام دوستان عزیز و همراهان مهربان

صدای پای نسیم هستم و به بودن شما مهر می ورزم

مدتی است که کامنتهای خصوصی بیشتر شده و غالبا سوالاتی در رابطه با معرفی و آشنائی بیشتر دوستان با بنده حقیر و کمترین را در بر دارد که از همین رو بر آن شدم تا شرح مختصری از خود بنویسم.

همانطور که میدانید:

علی میرشمس هستم متخلص به شیدا

متولد ۲۸/۳/۱۳۵۷ خورشیدی در شهر زیبای اصفهان

در حدود ۱۲ سال است که دلم را مینویسم.

تحصیلاتم در رشته کامپیوتر بوده که به دلایل متعددی

موفق به کسب مدرک نشدم.

ترانه و شعر را به صورت تجربی و مطالعه آزاد

کار کرده ام و شاید به همین خاطر باشد که

در این باب هم حرفی برای گفتن ندارم.

تنها سرمایه ای که دارم و به داشتنش افتخار میکنم

دل شکسته ای است که زیبا ترین لحظات را برایم آفریده است

در دنیای مادی بی اندازه به پدر و مادرم عشق میورزم و آنها را

عاشقانه و یا حتی دیوانه وار دوست میدارم

شاید باشد مطالبی که باید بگویم و نمیدانم...!

دوستان عزیز اگر سوالی بود فقط در همین پست

و به صورت کامنت عمومی پاسخگو هستم.

                                                    هیچ اگر سایه پذیرد بنده آن سایه هیچم...

                                                                            ارادتمند علی

بیا با من بمون ای نازنینم

میدونی عمریه بی هم نشینم

بیا، تو آبی این آسمونها

بریم بالا با هم تا کهکشونها

بهار  و شادی و عشقی خدائی

نمیخوام پیش بیاد حرف از جدائی

باید تنهام نزاری تا همیشه

بمونی تا بدونم با تو میشه

میشه با تو رسید به اوج خواستن

میشه با تو گرفت آرامش تن

خدا میدونه من عاشق ترینم

دیگه چیزی ندارم من همینم

داره میگیره با تو این ترانه

یه رنگ  و بوی نو، باز عاشقانه

                                    شیدا

                                          همین امروز

حالا که زبون من داره میره به مرخصی

دل من پر شده از دلشوره و  دلواپسی

 پر حرف دلمو، قلبمو از جا میکنی

وقتی که بهار میشه وامیشی تو با اطلسی

من میخوام بغل کنم آغوش باغ تن تو

تو میگی حالا زوده به اونجا ها هم میرسی؟!

میخوام از سفر بیام فقط برای دیدنت

تو میگی رفتنیم حتی اگه زود برسی؟!

یه روزی خیلی میخواستی منو باور بکنی

حالا پس دیگه چرا به داد من نمیرسی؟

زندگی همش برام چراغ قرمز  شد و شک

بیا و عبور بده منو ز مرز بی کسی

منو از خودم ببر کنار آغوش تنت

تا که آروم بگیرم از این همه دلواپسی

نگو فرصت باقیه فردای ما یه دیروزه

امروزم یه فردا بود یه وقت به آخر میرسی

                                            شیدا

این روزا هر چی میکنم ترانه جاری نمیشه

بهاره و تو سبزه زار  دلم بهاری نمیشه

هنوز نمیشه باورم،بارفتنت دربه درم

زبون من بسته شده ،میون خط آخرم

 کجا میری بهونه گیر؟ اینجا همه بهارین

بمون ببین اینجا همه عاشق بی قرارین

من که رسیدم به سکوت به انتهای باورم

بیا هنوز  بهاره  پس، کجا میری هم سفرم؟

نگاه تو  تو سبزه ها کنار اون یاس سفید

میگفت به من میمونی تو همش بهم میداد امید 

سرو قدم خمیده شد وقتی که رفتی بی دلیل

راک نمیخوام گفته باشم! الهی که بشی ذلیل

                                 شیدا

درود

عرض ادب و احترام دارم خدمت تک تک دوستان

و همراهان گرامی، و سال ۱۳۸۷ رو به همه دوستان

و کلیه کسانی که سال برایشان نو میگردد شاد باش

و تهنیت عرض کرده و از درگاه یکتای بی همتا سالی

سرشار از خاطراطی خوش برایتان آرزو دارم

از این که مدتی است نتوانسته ام به نحو شایسته ای

حضور داشته باشم و پاسخ پیامهای پر مهر و محبت

برخی از دوستان را بدهم عذر خواهی میکنم و امیدوارم

این بزرگواران قصور بنده را به پای گرفتاری و مشکلات

بگذارند نه بی مهری...

                                        شادمانه در پناه یزدان پاک

                                                 ارادتمند علی

بهش گفتم منو تنها میـــــــــــــزاری؟

بهم داد  عکسی از روز بهـــــــــــاری

بهش گفتم شباش دل تنگـــــی داره

بهم داد تاری از موهاش، چه تـــاری!

می داد هدیه به دوستاش یادگـــاری

به من گفت سر راهم موندگـــــاری؟

میبوسید همه را وقتی که می رفت

نگاهش داد میزد سهمی نـــــــداری

حالا میگذره از اون روزیه ده ســـــال

میگه وا،! هنوزم تو بیقـــــــــــراری؟!

میگم وقتی که دل دادم به دستــات

اونو گرفتی بردی یادگـــــــــــــــــاری

حالا میخوام بپرسم آدم خــــــــــوب

میخوای جا بزنی؟ شدی فـــراری؟!

                             شیدا

یک سال آزگار برای تو مرده ام

یک بار هم اگر شده تب کن به خاطرم

من باز هم برای تو خواهم فدا شدن

اما گمان نکن چو تو غرق ظواهرم

من خلق و خوی ماه تو را عاشقم هنوز

وآن باده ای که نمودی به ساغرم

آخر بیا بگو که بمانم برای تو

یا بگذزم ز شهر جنون تو ، دلبرم؟!

من باده ای که به دستم سپرده ای

نم نم خورم که خیالت بپرورم

دانی که من میان دو عالم در این جهان

هنگامه وصال تو را خوب میخرم؟

پس یک کرشمه از مژه و ابروان خود

بر من نما و بیا مست و پر پرم

وقتی کمند ذلف تو را میبرم به چشم

گوئی حریر ناز به ویرانه میبرم

اشکی که از فراق تو ریزد به دامنم

خود دارد این گواه که شوریست در سرم...

                                           شیدا

هشدار می غرور مستت نکند

    خونخوار و شرور و خود پرستت نکند

روزی اگرت پست و مقامی دادند

     میکوش بر آنکه پست پستت نکند

                              ( استاد سخاء)

درود بر دوستان عزیز

این شعر زیبائی که در بالا میخوانید را در جلسه ای که افتخار میزبانی چند تن از دوستان وهنرمندان عزیز را داشتم و یکی از برجسته ترین چهره های عرصه تاتر طنز و تلوزیون  جناب آقای حسن اکلیلی هم حضور داشتند، از زبان ایشان شنیدم و خوب طبیعی است در آن جلسه تاثیر بسیاری داشت از این رو بر آن شدم تا برای شما عزیزان هم بنویسم تا در هر کجا که لازم میدانید بخوانید، باشد تا اثری و در پی آن روزگار بهتری را شاهد باشیم.

                                                                                شاد زی  مهر افزون

سپندارمذگان(روز عشاق در ایران باستان) مبارک باد...

خوشـــــا مفهــوم عشــــق و آدمـیت

خوشا  گــــــل واژه هـــای مــحرمیت

خوشا دردی که از روی فســون است

خوشا عشقی که پایانش جنون است

خوشا با عشق رفتن تا به معـــــــراج

خوشا آن دل که بردندش به تــــــاراج

خوشا بوئیدن گلهـــای وحشــــــــی

خوشا بر یار خود گر جان ببخشـــــی

خوشا رفتن به سوی می پرستـــی

خوشا رستن ز رنج خود پرستــــــی

خوشا با لیلیان هم خانه گشتـــــــن

خوشا مجنون شدن دیوانه گشتـــن

خوشاعاشق شدن هرروز و هرشب

خوشا فارغ شدن بی درد و  بی تب

خوشا در دام دلداری اســــــــــیری

خوشا در پای معشوقت بمیـــــــری

خوشا سر دادن انی اناالحـــــــــــق

خوشا اشک جنون و بانگ حق حق...

                                  شیدا 

                             زمستان۱۳۸۶

می دونی شب که سکوتو میشکنــــــم

با چشام طعنه به مهتاب میزنــــــــــــــم

آخه اون خیلی قیافــــه میـــــــگیـــــــره

طفلکی تو خود  پرستــــــــی اسیـــــره

به خیالش که تو دنیا یــــــه دونــــــــس

نمیدونه لنگشم تـــــــو این خونــــــــس

اگه تو بیدار بشـــی بیـــــای بیــــــــرون

میگمش راست میگی یک لحظه بمــون

تو خیال نکن که شوخــــی میکـــــنـــم

یا میخوام یه وقت حقیرت بکنـــــــــــــم

من تو را عاشقونــــه دوســــــتـت دارم

کاش یه روز لب روی گونت بـــــــــــزارم

                                  شیدا ۱۳۸۲

نازنین یه جور نگاه میکنی انگار که غریبـــــــــــــــم

تو خودت خوب میدونی کی دادی با چشات  فریبم

ساعتت هنوز همونجاس تو دکور کنار اون قفـــــــل

بی وفا بی معرفت به این زودی برات عجیبــــــــم؟!

خوب شد اون قفل رو یادت رفت بزنی به دل پاکـم

گر چه هیچ فرقی نداره از خوشیها بی نصیبــــــم

فکر نکن بازی رو بردی تک دل هنوز همینجـــــاس

حالا تو مضربی و  منم برات یه جور ضریبــــــــــــم

نازنین بودی یه روزی حالا اما هیچی نیستـــــــی

نه دیگه این رو بدون که نمیدن چشات فریبـــــــم

                                          شیدا

کوله پشتی  http://www.modiriyatt.blogfa.com/

دختر آتش      http://fire-daughter1.blogfa.com/

                                            بدرود